Το διαχρονικό σύνθημα του Πολυτεχνείου «Ψωμί – Παιδεία – Ελευθερία» είναι πιο επίκαιρο από ποτέ στο δύσκολο σήμερα:
- Ψωμί: διεκδίκηση ενάντια στην ακρίβεια που δοκιμάζει τις οικογένειες, για κοινωνική δικαιοσύνη και αξιοπρεπή διαβίωση.
- Παιδεία: αίτημα πρόσβασης στη γνώση, στη μόρφωση που ανοίγει δρόμους και δημιουργεί μέλλον, στη χαρά της δημιουργίας – όχι μόνο στο άγχος της επιτυχίας.
- Ελευθερία: αγώνας ατομικός, συλλογικός και παγκόσμιος, ενάντια σε κάθε μορφή καταπίεσης, ιμπεριαλισμού και άκριτης παγκοσμιοποίησης.
Πριν το Πολυτεχνείο, οι φοιτητικές εξεγέρσεις της Νομικής το 1972 και το 1973 άνοιξαν τον δρόμο της αντίστασης και σηματοδότησαν στην ουσία την αντιστροφή της πορείας του δικτατορικού καθεστώτος. Και ακόμη πιο πριν, ο Κώστας Γεωργάκης, ο δικός μας Κερκυραίος φοιτητής, έδωσε το πρώτο μεγάλο μήνυμα αντίστασης. Στις 19 Σεπτεμβρίου 1970 στη Γένοβα, αυτοπυρπολήθηκε και ζήτησε ελευθερία για έναν ολόκληρο λαό. Η θυσία του έγινε το πρώτο φως που άνοιξε τον δρόμο για τη Νομική και για το Πολυτεχνείο. …Ντύθηκε γαμπρός, φωταγωγήθηκε σαν έθνος….Στην ίδια λαμπάδα μαζί: τ’ αναστάσιμο φως
κι ο επιτάφιος θρήνος …
Στις 17 Νοεμβρίου 1973, μια γενιά νέων ύψωσε το ανάστημά της απέναντι στη δικτατορία και μεταμόρφωσε τον φόβο σε αξιοπρέπεια.
Τότε ο φόβος εμφανίστηκε με τη μορφή τανκ. Αλλά ο μεγαλύτερος φόβος – όπως γράφει ο Πατρίκιος – ήταν ο φόβος του φόβου.
Κι εκείνα τα παιδιά τον νίκησαν. Νίκησαν τη σιωπή, τη νύχτα, την αδράνεια.
Ο Λειβαδίτης μας θυμίζει ότι«αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος, δεν θα πάψεις ούτε στιγμή να αγωνίζεσαι για την ειρήνη και το δίκιο».
Ο Αναγνωστάκης μας προειδοποιεί για όσους «φοβάται» – μια προειδοποίηση τραγικά επίκαιρη.
Πενήντα δύο χρόνια μετά, ο κόσμος ξαναφλέγεται: πόλεμοι, ξεριζωμός, κοινωνικές ανισότητες, απειλές κατά της δημοκρατίας. Η Δημοκρατία δεν κινδυνεύει μόνο από την ερπύστρια.
Κινδυνεύει και από την αδιαφορία, την κόπωση, την ανοχή στο λίγο.
Γι’ αυτό το Πολυτεχνείο ανήκει στο σήμερα που απαιτεί εγρήγορση – και στο αύριο που διεκδικεί δικαιοσύνη.
Ως Τοπική Αυτοδιοίκηση, οφείλουμε να στεκόμαστε πάντα στην πρώτη γραμμή της Δημοκρατίας.
Να υπερασπιζόμαστε τον δημόσιο χώρο, την Παιδεία, την κοινωνική συνοχή και την αξιοπρέπεια του πολίτη.
Γιατί η Δημοκρατία χτίζεται καθημερινά: στο σχολείο, στον διάλογο, στην ισότητα, στην αλληλεγγύη.
Σήμερα τιμούμε τους νέους που θυσιάστηκαν. Σεβόμαστε την παρακαταθήκη τους.
Αναλογιζόμαστε την ευθύνη μας απέναντι στις επόμενες γενιές.
Και θυμόμαστε τα λόγια του Ρίτσου: «Τραβήξανε ψηλά. Πολύ ψηλά. Δύσκολο πια να χαμηλώσουνε.»
Εκείνοι ανέβηκαν ψηλά. Η σειρά μας τώρα να μην χαμηλώσουμε.
Ο αγώνας δικαιώθηκε…
Ο αγώνας συνεχίζεται… οι αξίες της δημοκρατίας είναι αναντικατάστατες. Όσα χρόνια και αν περάσουν, οι στίχοι, το «Εδώ Πολυτεχνείο», η λαϊκή συμπαράσταση, οι πρώτοι νεκροί…θα μένουν χαραγμένοι στο μυαλό στη μνήμη, στις συνειδήσεις και τις καρδιές .